Enige tijd geleden struinden Remco en ik door Musée de la Piscine in Roubaix – een museum in een oud art-decozwembad waar je je al kunstzinnig voelt bij het binnenkomen. En toen gebeurde het: Remco viel als een blok voor Chagall. De kleuren, de vliegende violisten, de rode hanen, ezels en bruiden – alles sprak. Hij liep naar buiten met een Chagall-agenda onder z’n arm. Ik keek nog even de andere kant op. Mooie kunst, hoor. Maar verliefd? Mwah.
…het werd pas écht wat in Düsseldorf
Fast forward naar juli 2025. We stonden samen in K20 in Düsseldorf, oog in oog met wanden vol kleur, beweging en dromerige figuren. En ineens klikte er iets bij mij. Ik zag het. De melancholie. De humor. De symboliek. De romantiek zonder zoetsappigheid. En ik was verkocht. Chagall en ik – eindelijk op één lijn.
Viool, ezel en een rode haan
Als je Chagall een beetje kent, weet je dat hij zelden zonder zijn triootje van symboliek werkt: een ezel, een viool en een rode haan. Geen willekeurige dieren van de kinderboerderij, maar beladen symbolen:
- De viool: symbool voor zijn Joodse jeugd in Vitebsk – muziek als troost, als identiteit, als verbinding.
- De ezel: nederigheid, het gewone leven, maar dan met een droomachtig randje. Soms zelfs vioolspelend.
- De haan: felrood, soms brullend, soms rijdier. Staat voor levenskracht, waakzaamheid, en een vleugje mysterie.
Van agenda tot genummerde litho
Remco ging in Roubaix dus voor de agenda. In Düsseldorf ging hij een stapje verder: een genummerde litho. Die hangt nu mooi thuis. Ik ging voor een set kaarten en een affiche van de expositie.
En waarom Chagall?
Waarom we zó geraakt werden? Omdat Chagall balanceert tussen droom en realiteit, zonder dat het zweverig voelt. Zijn kunst is poëzie in beeld. Humor met heimwee. Kleuren die niet logisch lijken, maar precies kloppen. En figuren die niet op aarde lijken te horen – maar toch herkenbaar zijn.
Wil jij Chagall ervaren?
Onze tip: ga kijken. Of het nu in Düsseldorf is (als de expositie nog loopt), of in Nice (Musée national Marc Chagall), of waar je zijn werk ook maar tegenkomt. Laat het gewoon op je inwerken. En wie weet loop je ook de museumwinkel uit met een agenda. Of een haan.
Conclusie: kunstliefde is soms een slow burn
Chagall kreeg ons allebei uiteindelijk om. Bij Remco ging het snel, bij mij iets langzamer – maar wat een mooi voorbeeld dat liefde op het tweede gezicht net zo raak kan zijn. En nu hangen zijn dromen aan onze muur. Dát bedoel ik dus met kunst die blijft hangen.
