Boodschappen probeer ik zo bewust mogelijk te doen. Ik mijd producten met e-nummers en eet het liefst suikervrij. Maar met een puber in huis lukt het niet altijd even goed om heel gezond te eten. Mia’s lichaam schreeuwt om chips, koek, chocolade en ijs. Daarom hanteer ik de 80/20 regel: 80% gezond en 20%… wat minder gezond. 

Als de dag van gister kan ik het me nog herinneren. Ik was een jaar of 7 en mijn moeder kocht een zakje Venco drop. Ik mocht er 3 en zij nam er ook 3. Met luxe als snoepgoed moesten we vooral spaarzaam omgaan, dus het zakje drop kreeg een veilige plek ergens hoog op de kast. Kennelijk lag het zakje niet hoog genoeg voor mijn moeder: ze reikte wel erg vaak naar de bovenste plank en was de daarop volgende 5 minuten opvallend zwijgzaam. “Wacht maar, als ik later groot ben koop ik zoveel lekkers als ik zelf wil!“, nam ik me plechtig voor.

Daarom begrijp ik Mia ook goed als ze samen met vriendinnen uit school de supermarkt in duikt en de meest slechte producten uit de schappen kiest. Een pak koek worden direct op straat open gerukt en hun volle monden spoelen ze leeg met een slok cola of Fernandes, direct uit de fles. Vrijheid, grenzen ontdekken en lekker doen waar je zelf zin in hebt, daar ben je toch zeker een tiener voor!

(Tijdens een tripje naar Rotterdam kiezen Mia en Sanne zelf wat ze als ontbijt eten).

Maar het gaat me aan mijn hart hoor, al die transvetten en andere slechte voedingsstoffen die ze naar binnen werkt.

Aan de slag met de 80/20 regel

“Mia, wij gaan de 80/20 regel hanteren. Dat betekent 80% ongezond eten en 20% gezond“. Ze kijkt me blij verrast aan: “OKEEEE, ik doe mee!!” Mmm, dat ging wel heel makkelijk. Dan besef ik mijn blunder. “Sorry, ik bedoel het andersom: 80% gezond en maximaal 20% minder gezond”. Snel duikt ze weer in de messages op haar telefoon, vele malen interessanter.

Mijn 80/20 regel: 80% van wat we eten is vers, bij voorkeur biologisch en zonder e-nummers en toegevoegde suikers. Dit zijn eigenlijk de producten die ik zelf in huis haal en waarmee ik het eten klaarmaak. Over de andere 20% doe ik niet al te moeilijk. Dit zijn als het ware de extraatjes. Denk aan een Viennetta ijstaart, ‘s avonds op de bank bij een of andere Netflix serie.  Of Mia’s cornflakes bij het ontbijt. Of als we uit eten gaan en we vragen nog een extra bakje mayonaise. Of als Mia zelf eten inslaat voor een logeerpartijtje met 1 of meerdere andere suiker-addicts.

(Mia en Sanne zijn echte “snaai matties”. Zo tref ik ze thuis aan: met een berg snoep en lege spaarpotten).

Een tip voor de 80/20 regel

  • De 80/20 regel kun je ook toepassen over de 7 dagen van de week. Als je bijvoorbeeld op zondag even lekker los gaat op een strandfeestje of verjaardag. Ik weet niet of hiervoor een wetenschappelijke basis is, maar voor mijn gevoel hoeft je lichaam dan maar 1 keer aan de slag om al het “slechte” te verwerken.
  • Zijn die puberale vreetbuien jou bekend? Volgens mij helpt verbieden niet echt, dan doen ze het stiekem. Ik probeer haar meer te betrekken bij het bereiden van gezonde en suikervrije lekkernijen. Zo maakte Mia laatst een superlekker én gezond bananenbrood. Het recept lees je hier.

suikervrije mugcake

(Of ik bak zelf iets gezonds. In dit geval een cake-in-a-jar met courgette. Ze vond ’em heerlijk!)

Producten met het Vinkje helpen mij met het maken van gezondere keuzes.

Als ik voorverpakte levensmiddelen koop, let ik op het Vinkje. Je bent het Vinkje vast wel eens tegengekomen op producten in de supermarkt? Je hebt het Vinkje in 2 kleuren:

  • Het Vinkje met de groene cirkel vind je op gezondere producten uit de Schijf van Vijf.
  • Het Vinkje met de blauwe cirkel staat op de echte extraatjes, zoals frisdrank en drop.

het Vinkje

Laatst sprak ik met Miranda van het CBL (de branchevereniging voor supermarkten in Nederland). Ik was nl. erg benieuwd naar de achtergronden van het Vinkje. Miranda legde uit dat het Vinkje bedoeld is om consumenten te helpen gezondere keuzes te maken. Voor jou en mij is gezond en bewust eten misschien vanzelfsprekend, maar voor een hele hoop andere mensen niet.

Wat ik te weten ben gekomen over het Vinkje:

  • Het Vinkje is een aantal jaar geleden bedacht door enkele fabrikanten: Unilever, Friesland Campina. Dit nadat de roep internationaal steeds groter werd om gezondere keuzes voor mensen gemakkelijker te maken. Onder meer de Wereldgezondheidsorganisatie uitte die wens.
  • Producten met het Vinkje bevatten minder zout, minder vet, minder calorieën,  minder suiker en/ of meer goede vezels dan soortgelijke artikelen uit dezelfde productcategorie. Hier heb ik aan de hand van een recept beschreven hoe dat precies werkt.
  • Inmiddels omarmen alle supermarkten in Nederland (m.u.v. Aldi) het Vinkje en gebruiken ook heel wat producenten het Vinkje.  Zij laten hun producten voldoen aan criteria voor vet, suiker, zout, calorieën en vezels die steeds wat scherper worden. Het Vinkje is zo een mooie stimulans voor producenten om betere voedingsmiddelen te produceren.
  • Een kanttekening : alle deelnemende bedrijven uit de voedingsmiddelenbranche betalen geld aan Stichting Ik Kies Bewust als zij het Vinkje op hun producten willen hebben. Dit lijkt op het eerste gezicht wat te wringen, maar de stichting moet wel: ze wordt namelijk niet gesubsidieerd. De inkomsten worden vervolgens geïnvesteerd in onderzoek en campagnes om bewustwording bij de consument te vergroten.
  • Voordat een bepaald product het keurmerk van het Vinkje mag dragen wordt het grondig gekeurd door een externe toetsingsinstantie. Voldoet het wel aan de wetenschappelijke criteria? Zitten er niet te veel vetten en zouten in??

Slim etiketten lezen